Przeczytaj więcej o Zespole.

Potrzeba powołania Zespołu Parlamentarnego ds. Polityki Miejskiej wynika z chęci wzmocnienia debaty na temat problemów polskich miast. Szef zespołu DNA Miasta, który jest pomysłodawcą powstania Zespołu podkreśla wagę nawiązania współpracy pomiędzy parlamentarzystami, organizacjami pozarządowymi i obywatelami zainteresowanymi miastem. Dzięki niej zespół będzie mógł działać na rzecz urzeczywistnienia idei miasta, które będzie rozwijać się w oparciu o politykę umożliwiającą mieszkańcom udział w życiu swojej społeczności i podejmowaniu decyzji politycznych ich dotyczących. Powołanie zespołu ma jednocześnie wypełnić ideę sformułowaną w Karcie Lipskiej i włączyć politykę krajową do tworzenia dobrej polityki rozwoju miast.

Stworzenie zespołu osób zaangażowanych w projekt zwiększy szanse na realizację „prawa do miasta”, czyli prawa mieszkańców do współdecydowania o tym, jak ich miasto powinno funkcjonować, jak powinno wyglądać , w którym kierunku powinno się rozwijać i na co wydawać wspólne pieniądze. Poseł Michał Szczerba zaznacza, że argumentem przemawiającym za powstaniem Zespołu jest słabość polskiego prawa, które pozwala na chaos przestrzenny, udawane konsultacje społeczne, czy politykę pogłębiającą wykluczenia społeczne. Stanowimy niepolityczną grupę osób zainteresowanych rozwojem polskich miast. W Zespole są przedstawiciele czterech największych klubów parlamentarnych. Liczymy, że szczególnym wsparciem będzie dla nas wiedza i doświadczenie ludzi i organizacji zaliczanych do tzw. ruchów miejskich. Jesteśmy otwarci na tę ważną dla nas współpracę. – zauważa Szczerba.

Pierwszym zadaniem nowego Zespołu będzie praca nad projektem ustawy o wzmocnieniu udziału mieszkańców w działaniach samorządu, przygotowywanego przez prezydenta Bronisława Komorowskiego. Zespół będzie zajmował się również m.in. demokracją miejską i  budżetem partycypacyjnym, kulturą, sprawiedliwością społeczną i przeciwdziałaniem ubóstwu, kulturą ładu przestrzennego i procesami rewitalizacji, systemami transportu miejskiego oraz wyzwaniom stojącym przed obszarami metropolitarnymi oraz ekologią miast.

W skład Parlamentarnego Zespołu ds. Polityki Miejskiej  weszło 10 posłów. Stanowiska wiceprzewodniczących objęli Małgorzata Szmajdzińska (SLD), Piotr Bauć (Ruch Palikota), Tadeusz Dziuba (PiS), Zbigniew Konwiński (PO).

21. Konfrontacja Amatorskiej Twórczości Artystycznej Regionu – KATAR ’12 organizowana przez Wojewódzki Ośrodek Animacji Kultury w Toruniu. W ramach Konfrontacji odbędą się cztery przeglądy: Muzyka Mocnych Brzmień 31 marca 2012, Fotografia 15 czerwca 2012, Film 12 października 2012 i Teatr 1-2 grudnia 2012 r.

Artystyczna podróż przez nowoczesne wielkomiejskie życie “Człowiek w Wielkim Mieście” (02.03.2012 – 29.04.2012)

Otwarcie wystawy: 2 marzec 2012, piątek, godz. 19.00; Człowiek w Wielkim Mieście stanowi artystyczną podróż przez niespotykany wybór 70 prac z Kolekcji Sztuki UniCredit. Wystawa eksploruje symbiotyczny związek między środowiskiem miejskim i jego mieszkańcami, poczynając od XX wieku, analizuje również przestrzeń miejską jako odzwierciedlenie współczesnego życia. Podróż zaczyna się od widoku z powietrza, później przechodzi niżej, do poziomu ulic, gdzie protagonistami są budynki i multikulturowy tłum. Następnie wkraczamy w “środowisko domowe’, badając intymną rzeczywistość domu, a podróż kończymy marzycielskimi i utopijnymi wizjami życia w bardziej humanistycznej skali.

„Obiegi kultury. Społeczna cyrkulacja treści” połączony z prezentacją. 22 lutego, środa, godz. 17.30, Czytelni im. Sömmerringów CSW

Czy internautów oglądających filmy online czy ‘ściągających’ pliki z Sieci możemy nazywać ‘piratami’, czy raczej należałoby mówić o społecznej wymianie treści cyfrowych i ich nieformalnym obiegu? Co jeśli osoby, które w debacie publicznej nazywa się ‘piratami’, są najlepszymi klientami przemysłów kultury? Jakie są granice między legalnymi a nielegalnymi obiegami kultury? Czy porozumienie ACTA grozi prawu prywatności, wolności słowa i może zahamować innowacyjność? 

WARSZTATY TWÓRCZEGO PISANIA
Czytelnia im. Sömmerringów CSW
Pierwsze spotkanie:     3 marca – 4 marca
Drugie spotkanie:     17 marca -18 marca
Trzecie spotkanie:     31 marca -1 kwietnia

Bezpłatny cykl warsztatów organizowanych przez Stowarzyszenie Salon Literacki oraz Czytelnia CSW. Podczas zajęć uczestnicy wykonają szereg ćwiczeń praktycznych oraz dowiedzą się: jak funkcjonuje współczesny obieg literatury w Polsce, jakie są oczekiwania redaktorów pism, wydawców książek, czego spodziewa się czytelnik, jak wyglądają współczesne teksty publicystyczne, proza i poezja, jak przebić się na rynku literackim, jak rozwijać zdolności twórcze i jakich błędów unikać, czym różni się język poszczególnych form i w jaki sposób te formy przenikają się.

ŁÓDŹ

Otwarcie wystawy prac  Henryka Wańka „Rysunki z wewnętrznej kieszeni”, 22.02. o godz. 18:00 Galeria 526 w Poleskim Ośrodku Sztuki. Po wernisażu odbędzie się spotkanie z artystą, a rozmowę poprowadzi Elżbieta Fuchs.

Specjalnie na zaproszenie Muzeum Sztuki w Łodzi z wykładem i prezentacją przyjeżdża Goran Djordjevic z Museum of American Art – jego założyciel i jednocześnie asystent techniczny. Oprócz samej prezentacji zostanie również wyświetlony zapis wykładu wygłoszonego przez Waltera Benjamina pt.: “Mondrian ’63 – ’96″.

Muzeum Sztuki Amerykańskiej (Museum of American Art) i jego eksponaty
ms2, Ogrodowa 19
22 lutego 2011, środa, g. 18.00

Premiera filmu Macieja Wilewskiego “Protekcja” (17.02, godz.21:00, wstęp wolny), przedpremierowy pokaz filmu “Wstyd” (23.02, godz.20:20)
pokazy specjalne filmu “Jezioro” J.P. Bławuta (17,18,19 lutego),
które odbędą się w ramach promocji nowej sali Kina Charlie – Sali Arte.

Program towarzyszący wystawie “Dla Was” // Koncert życzeń, ms2, Ogrodowa 19, 11 lutego 2012, sobota, g. 13:13.

Wystawa “Dla Was” została przygotowana z okazji zakupu nowych dzieł do kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi. Warsztat towarzyszący tej ekspozycji przyjmie specjalną formę. Jaką? Tego nie wiadomo. O wszystkim zdecydują sami uczestnicy, biorąc udział w głosowaniu poprzez wypełnianie specjalnych ankiet. Technika, narzędzia, format, formuła, styl pracy – wszystko zostanie wyłonione w drodze demokratycznego wyboru. Po prostu – koncert życzeń.

18 – 21 lutego -  Dni Kultury Polskiej.

18 lutego 2012  – sobota// godz. 13.00 – 17.00// MIEJSCE: Arterion, ul. Rewolucji 1905 r. 82

Maraton filmowy: „Vabank” i „Vabank II, czyli riposta”

Debiut reżyserski Juliusza Machulskiego. Akcja toczy się w Warszawie w latach trzydziestych. Kasiarz Kwito opuszcza właśnie więzienie i obmyśla zemstę na niejakim Kramerze…

Zarówno w Vabanku, jak i Vabanku II przedwojenną Warszawę zagrała, między innymi, Łódź.

19 lutego 2012 – niedziela // 11.00 – 13.00 Fotospacer „Polskimi ścieżkami po Łodzi”. Stary Rynek – Nowy Rynek // start: Rynek Starego Miasta

Wycieczkę poprowadzi Joanna Podolska, przewodnik po Łodzi, która pełni także funkcję dyrektora Centrum Dialogu im. Marka Edelmana.

Zdjęcia powstałe w trakcie spaceru będą prezentowane później, w Galerii Centrum Dialogu.

 19.00 – 21.00 Warsztaty kulinarne – kuchnia polska // Miejsce: Restauracja Art Deco, ul. Legionów 81 (hotel Reymont)
W restauracji Art Deco odbędą się warsztaty kulinarne, podczas których poznamy tajniki przygotowywania tradycyjnych polskich potraw.

Obowiązują zapisy: warsztaty@centrumdialogu.com // Liczba miejsc ograniczona.

20 lutego 2012 (poniedziałek)

18.00 // Miejsce:  Arterion, ul. Rewolucji 1905 r. 82

Po polsku, po łódzku. DEBATA O ŁÓDZKIEJ GWARZE

Łódź – tu tramwajem jeździ się z migawką w kieszeni, od krańcówki do krańcówki; na kanapki kroi się angielkę, zakupy pakuje do foliówki, a spodnie zapina na ekspres.
Czy to jednak wystarczy, by mówić o łódzkiej gwarze? Czy język, jakim posługują się na co dzień łodzianie jest na tyle charakterystyczny, by wyróżniał się na tle innych lokalnych odmian polszczyzny?

Goście: Mistrz Mowy Polskiej senator Ryszard Bonisławski, autor słownika polsko-łódzkiego Michał Jagiełło oraz profesor Marek Cybulski, językoznawca, historyk języka polskiego.

21 lutego 2012 – wtorek

19:00 – ostatki – impreza kostiumowa // Miejsce: Klub Szafa, ul. Rewolucji 1905 r. nr 10

Krótki wykład Aldony Plucińskiej, etnologa z Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi o ostatkach oraz koncert kapeli Gęsty Kożuch Kurzu. (obowiązuje strój karnawałowy)

***Czwartek, 02.02.2012 r.

TORUŃ

• Potańcówka karnawałowa z Kapelą Zdrowie Pięknych Pań w Muzeum Etnograficznym w Toruniu, 4.02.2012 o godz. 18.00.
• Premiera spektaklu „Najmniejszy bal świata”; 05.02, godz. 16:30 (Teatr Pomorski Baj)
• 21. Konfrontacja Amatorskiej Twórczości Artystycznej Regionu – KATAR ’12 organizowana przez Wojewódzki Ośrodek Animacji Kultury w Toruniu. W ramach Konfrontacji odbędą się cztery przeglądy: Muzyka Mocnych Brzmień 31 marca 2012, Fotografia 15 czerwca 2012, Film 12 października 2012 i Teatr 1-2 grudnia 2012 r.

ŁÓDŹ

• XXII edycja konkursu na „Najlepsze Wnętrze Roku”; do 10.02. (Fundacja Ulicy Piotrowskiej);
• Pierwsze spotkanie z cyklu “Ciekawie przy Kawie – Klub Smakoszy Kultury” w Centrum Kultury Młodych. 03.02.2012, o godz. 19:00 – spotkanie z Mariolą Warszewską, miłośniczką kultury Japonii. Rozmowa o japońskich rytuałach, gejszach, filozofii Wschodu. Spotkanie ilustrowane filmami, pokazem kimon oraz połączone z wernisażem prac inspirowanych sztuką japońską.
• Ogólnopolska Konfrontacja Teatrów Młodzieżowych CENTRUM 2012 (19-22 kwietnia 2012r.), termin zgłaszania udziału w Festiwalu przez teatry amatorskie lub grupy nieformalne mija 28.02.2012 r.;
• Frontem do klienta. Oprowadzanie po wystawie ms2, Ogrodowa 19; 5 lutego 2012, niedziela, g. 17.17;
• Koncert życzeń.Warsztat familijny dla dzieci od lat 4 z rodzicami ms2, Ogrodowa 19, 4 lutego 2012, sobota, g. 11.11;
• Pamiętnik z Muzeum. Warsztat edukacyjny dla dzieci od lat 7, ms2, Ogrodowa 19, parter, 4 lutego 2012, sobota, g. 13.13;
• Otwarcie wystawy Rolanda Kozłowskiego, Poleski Ośrodek Kultury w Łodzi, 7.02.2012, godz. 18:00;
• Premiera filmu “Róża” W. Smarzowskiego, premiera filmu J.P. Bławuta “Jezioro” (w obsadzie m.in. Magdalena Cielecka) z udziałem twórców – 9.02. oraz kolejna edycja Maratonu Seniora – 8.02., Kino Charlie.

***Czwartek, 26.01.2012 r.

TORUŃ

• Premiera spektaklu „Najmniejszy bal świata”; 05.02, godz. 16:30 (Teatr Pomorski Baj)
• 21. Konfrontacja Amatorskiej Twórczości Artystycznej Regionu – KATAR ’12 organizowana przez Wojewódzki Ośrodek Animacji Kultury w Toruniu. W ramach Konfrontacji odbędą się cztery przeglądy: Muzyka Mocnych Brzmień 31 marca 2012, Fotografia 15 czerwca 2012, Film 12 października 2012 i Teatr 1-2 grudnia 2012 r.
• Spotkanie z Janem Grzegorczykiem i promocji jego książki “Puszczyk” – 1 lutego 2012, godz. 18:00. Spotkanie poprowadzi Andrzej Rostocki. Wstęp wolny.
• 31.01. -pierwsze spotkanie z cyklu Muzeum – panaceum przygotowanego dla osób 55+. W programie: aktywne poznawanie wystawy Szopki polskie połączone z działaniami literacko-teatralnymi. Cykl edukacyjny Muzeum-panaceum skierowany do osób powyżej 55 roku życia organizowany jest przez Muzeum Etnograficznye w Toruniu.

ŁÓDŹ

• 26.01. – 27.01 II DNI PAMIĘCI organizowane z okazji ustanowionego przez ONZ w 2005 r. Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu (organizatorzy: Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów w Polsce, Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi oraz Urząd Marszałkowski Województwa Łódzkiego): wystawy, spektakle i spacery po Łodzi.
• XXII edycja konkursu na „Najlepsze Wnętrze Roku”; do 10.02. (Fundacja Ulicy Piotrowskiej);
• Jak być szamanem w Australii? Tożsamość i tradycje kulturowe uchodźców Hmong z Laosu. Prelekcja  dr Marii Wrońskiej – Friend  (Instytut Antropologii, Archeologii i Socjologii Uniwersytetu im. Jamesa Cooka w Cairns, Australia); 27.01., godz. 17:00 (Łódzki Dom Kultury);
• Pokaz filmu dokumentalnego pt. Jądro wieczności w reż. Michaela Madsena; 26.01., godz. 18:00
  (Klub Krytyki Politycznej)
• Festyn pożegnalny FabrySTREFA. Po trzech latach działalności Stowarzyszenie Fabrykancka zamyka  FabryStrefę. Na pożegnanie organizowany jest czterodniowy festyn, na który złoży się wystawa, koncerty, zabawa na plaży oraz wyprzedaż pamiątek. Program (tutaj) i wydarzenie na Facebooku (tu).  Start: 26.01.2012.
  
• Pierwsze spotkanie z cyklu “Ciekawie przy Kawie – Klub Smakoszy Kultury” w Centrum Kultury Młodych. 03.02.2012, o godz. 19:00 – spotkanie z Mariolą Warszewską, miłośniczką kultury Japonii. Rozmowa o japońskich rytuałach, gejszach, filozofii Wschodu. Spotkanie ilustrowane filmami, pokazem kimon oraz połączone z wernisażem prac inspirowanych sztuką japońską.
• Ogólnopolska Konfrontacja Teatrów Młodzieżowych CENTRUM 2012 (19-22 kwietnia 2012r.), termin zgłaszania udziału w Festiwalu przez teatry amatorskie lub grupy nieformalne mija 28.02.2012 r.

***

Informacje zamieszczone w czwartek, 19 stycznia 2012 r.

TORUŃ

• Trzej Królowie przybywają... (jasełka); 19.01., godz. 11:00 (Muzeum Etnograficzne)
• Karnawałowe zabawy – spotkanie babć i dziadków z wnukami ; 21.01., godz. 16:00 (Muzeum Etnograficzne)
• Premiera spektaklu „Najmniejszy bal świata”; 05.02, godz. 16:30 (Teatr Pomorski Baj)
• Christoph Schlingensief i jego filmy; 24.-26.02. (Centrum Sztuki Współczesnej)
• JAZZ Od Nowa Festival 2012; 22-25.02. (Klub Studencki Od Nowa)

ŁÓDŹ

• Spotkanie z Markiem Bielackim (Katedra Dramatu i Teatru Instytutu Kultury Współczesnej UŁ); 19.01., godz. 18:00. (Poleski Ośrodek Kultury)
• Spotkanie z Jędrzejem Morawieckim nt. książki „Głubinka. Reportaże z Polski” – (Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego); 25.01.; godz. 18:00 (Poleski Ośrodek Kultury)
• XXII edycja konkursu na „Najlepsze Wnętrze Roku”; do 10.02. (Fundacja Ulicy Piotrowskiej)
• Wykład rabina Sachy Pecarica; 24.01., godz. 19.00 (Centrum Dialogu im. Marka Edelmana)
• Wielki finał plebiscytu Energia Kultury z koncertem Gaby Kulki; 20.01. (Reymont.pl)
• Pokaz etiud z łódzkiej Szkoły Filmowej; 24.01., godz. 19:45 (Kino Charlie)
• Jak być szamanem w Australii? Tożsamość i tradycje kulturowe uchodźców Hmong z Laosu. Prelekcja  dr Marii Wrońskiej-Friend  (Instytut Antropologii, Archeologii i Socjologii Uniwersytetu im. Jamesa Cooka w Cairns, Australia); 27.01., godz. 17:00 (Łódzki Dom Kultury)
• Pokaz filmu dokumentalnego pt. Jądro wieczności w reż. Michaela Madsena; 26.01., godz. 18:00
  (Klub Krytyki Politycznej)
• Spacery po Łodzi: Trasa: cmentarz św. Rocha, Sowińskiego, Arturówek, Meta: róg Wycieczkowej i Żuczej, 20.01., godz. 10:00 (Towarzystwo Przyjaciół Łodzi)

***

Rozpoczynamy publikację informacji na temat wydarzeń kulturalnych mających miejsce w Toruniu i Łodzi. W każdy czwartek na stronie projektu „DNA Miasta” będziemy zamieszczać listę wydarzeń, które rekomendowali nam nasi Partnerzy lub osoby interesujące się kulturą w miastach, w których obecnie realizujemy projekt.
Jeśli mają Państwo informacje na temat wydarzeń mających miejsce w Toruniu lub Łodzi, o których warto napisać na naszej stronie, prosimy o kontakt (anna.kiedrowicz@res.publica.pl).

13 lutego 2012 r.

Prezydenci miast i burmistrzowie, z zarządu Związku Miast Polskich, opublikowali swoje stanowisko w sprawie projektu ustawy o wzmocnieniu udziału mieszkańców w działaniach samorządu, przygotowywanego przez prezydenta Bronisława Komorowskiego. Postulują oni wykreślenie z niego wszystkich rozdziałów, które mają zapewnić mieszkańcom możliwość włączania się w podejmowanie decyzji w sprawach ich lokalnych społeczności. Rozdziały te dotyczą: konsultacji społecznych, wysłuchania obywatelskiego, zapytania obywatelskiego, obywatelskiej inicjatywy uchwałodawczej oraz stowarzyszeń i komitetów aktywności lokalnej.

Wywołało to głęboki sprzeciw wśród organizacji pozarządowych i inicjatyw obywatelskich w Polsce. – Wykreślenie tych rozdziałów cofa myślenie o demokracji lokalnej o 20 lat – mówi Jarosław Góralczyk z Fundacji Normalne Miasto-Fenomen z Łodzi, – a ponadto stanowi zaprzeczenie pierwotnego sensu tego projektu ustawy.

- Wprowadzenie wysłuchania obywatelskiego byłoby korzystne dla mieszkańców – ocenia Szymon Osowski, prawnik ze Stowarzyszenia Liderów Lokalnych Grup Obywatelskich. – Zdarzało się wielokrotnie, że prezydenci miast lub burmistrzowie utrudniali mieszkańcom dostęp do informacji publicznej, dlatego każda forma wzmocnienia jawności jest potrzebna.

Prezydenci miast i burmistrzowie z zarządu ZMP argumentują natomiast, że zaproponowane w projekcie ustawy prezydenta Komorowskiego rozwiązania są zbyt sztywne i niepotrzebnie ograniczają możliwość stanowienia lokalnego prawa. W ich opinii pierwsze wersje rozdziałów z tego projektu ustawy miały formę, która była „skrajnie zła, niemożliwa do przyjęcia, a nawet nieodpowiedzialna, ponieważ groziła zablokowaniem normalnego funkcjonowania ustawowych organów oraz administracji samorządowej.”

- Prezydenci miast zauważają w swoim stanowisku, że wprowadzanie narzędzi obywatelskich na poziomie ustawy „stoi w sprzeczności z pojęciem samorządu” – mówi Lidia Makowska z Inicjatywy Wrzeszcz.info.pl, a zarazem przewodnicząca zarządu dzielnicy Wrzeszcz Górny. – Tymczasem praktyka w Trójmieście pokazuje, że zarówno inicjatywy mieszkańców, jak i działania rad dzielnic są blokowane przez niechętnych do współpracy z mieszkańcami prezydentów i radnych. Dlatego rozwiązania ustawowe są niezbędne i dobrze, że prezydent Komorowski wyszedł z taką inicjatywą.

Z kolei prezydenci miast i burmistrzowie z zarządu ZMP uważają, że samo sformułowanie „wzmocnienie udziału mieszkańców w działaniach samorządu terytorialnego”, które zawarte jest w tytule projektu ustawy prezydenta Komorowskiego, jest niestosowne, gdyż, ich zdaniem, żadna ustawa nie wzmocni udziału obywateli w życiu publicznym. Ponadto argumentują, że zapisy na poziomie ustawy wiązałyby się z koniecznością zmian w niektórych statutach miast, co, w ich ocenie, oznaczałoby zniweczenie części dorobku polskiej demokracji lokalnej.

- Z tym dorobkiem to pewna przesada – mówi dr Marcin Gerwin, politolog z Sopockiej Inicjatywy Rozwojowej. – W ilu miastach w Polsce mamy dziś budżet obywatelski, dzięki któremu mieszkańcy mają wpływ na wydatki z budżetu miasta? W ilu miastach mieszkańcy mają realny wpływ na ich rozwój? Demokracja bywa natomiast postrzegana przez prezydentów i burmistrzów jako prawo do czteroletniej samowoli, bo uzyskali mandat w wolnych wyborach. To jednak z prawdziwą demokracją ma niewiele wspólnego.

- Prezydenci i radni wypaczają często sens idei partycypacji obywatelskiej i traktują ją jedynie wizerunkowo – zwraca też uwagę Artur Celiński z kwartalnika „Res Publica Nowa” i zespołu „DNA Miasta”. – Potrzebujemy ustawowego standardu, który uniemożliwi prowadzenie pozorowanego dialogu z mieszkańcami, który lekceważy ich opinie i przyczynia się do marnowania publicznych pieniędzy.

Prezydenci miast i burmistrzowie proponują natomiast zapisanie w ustawie większych odpraw dla siebie po przegranych wyborach lub po odejściu ze stanowiska. Dziś otrzymują jako odprawę trzymiesięczną pensję, a chcieliby, aby odprawa obejmowała tyle kwartałów, ile kadencji dana osoba pełniła swoją funkcję.

- Ta ustawa, w obecnym kształcie, i tak przede wszystkim zwiększa władzę prezydentów i burmistrzów oraz zabezpiecza ich indywidualne interesy – mówi Lech Mergler ze Stowarzyszenia My-Poznaniacy. – Groźne jest także to, że prezydent miasta mógłby być stroną w postępowaniu administracyjnym, w sprawie, w której sam pełni funkcję rozstrzygającą. Początki prac nad tym projektem ustawy wskazywały na zupełnie odmienny charakter intencji prezydenta Komorowskiego. Miała ona służyć upodmiotowieniu mieszkańców, społecznej partycypacji i rozwojowi społeczeństwa obywatelskiego. I mamy nadzieję, że ten charakter uda się utrzymać.

TUTAJ można pobrać sprawozdanie z warsztatów w formacie .pdf

Warsztaty otworzyła debata pod hasłem „Jakiej polityki kulturalnej potrzebujemy?”, podczas której zaproszeni eksperci opowiadali w jaki sposób powinno się wspierać kulturę oraz mówili o oczekiwaniach wobec dokumentu. W panelu ekspertów wzięli udział Bartłomiej Jóźwiak (przewodniczący Rady Kultury, Promocji i Turystyki Rady Miasta Torunia), Jacek Kwiatkowski (Małopolski Instytut Samorządu Terytorialnego i Administracji), Wojciech Kłosowski (specjalista w dziedzinie strategicznego planowania rozwoju lokalnego, wykładowca akademicki, członek-założyciel Zielonych 2004) oraz Jarek Jaworski (Fundacja Biuro Kultury, Obywatelska Rada ds. Kultury w Bydgoszczy).

W kolejnej części spotkania, uczestników warsztatów poproszono o zastanowienie się nad istniejącymi problemami polityki kulturalnej w Toruniu, a następnie o zaproponowanie rozwiązań, które mogłyby być realizowane w ramach strategii, jak i poprzez bieżące działania. Prace odbywały się w moderowanych grupach roboczych, których efekty przedstawili wybrani liderzy obu grup podczas krótkiego podsumowania kończącego sobotnie warsztaty.

DEBATA „JAKIEJ POLITYKI KULTURALNEJ POTRZEBUJEMY?”

fot. Krzysztof Ślebioda

Dyskusję wprowadzającą w temat warsztatów rozpoczął Wojciech Kłosowski, który przedstawił definicję pojęcia polityka kulturalna. Przypomniał, że pomimo tego, iż słowo polityka ma zazwyczaj negatywne konotacje, niesie ze sobą pozytywne treści, oznacza bowiem troskę o nasze wspólne polis. W polityce kulturalnej nie chodzi więc o pieniądze łożone na kulturę, ale przede wszystkim o to w jakiej kulturze chcemy uczestniczyć i co chcemy do niej wnieść. Tak rozumiana polityka kulturalna wykracza poza działania samorządu, liczy się w niej bowiem przede wszystkim publiczność i uczestnictwo, nasz osobisty wkład w kulturę. Tymczasem, jak zwrócił uwagę panelista, obecna  ustawa o kulturze do uczestnictwa nie odnosi się w ogóle.

Następnie głos zabrał Bartłomiej Jóźwiak, który przedstawił jak polityka kulturalna wygląda ze strony urzędu miasta i jakie oczekiwania są wiązane z dokumentem strategii kultury. Przewodniczący odniósł się do konieczności stworzenia strategii, która umożliwi wykorzystanie potencjału Torunia w sposób długofalowy. Wspomniał, że inwestycje twarde – jak na przykład budowa Centrum Sztuki Współczesnej czy „Motoareny” – determinują kształt wydarzeń kulturalnych miasta. Dlatego też należy powiązać inwestycje twarde, które angażują największe środki miejskie, z treścią jaka ma wypełnić gmachy tych budynków i zawrzeć to w strategii. Dalej mówił o możliwych sposobach poszukiwania finansowania, powołując się na przykład szkockiego festiwalu w Edynburgu, który wzmacnia finansowo miasto. Jego zdaniem Toruniowi potrzebne jest podobne wsparcie finansowe – duże, rozpoznawalne wydarzenia, które ściągałyby wielu odbiorców, w tym turystów, promowały miasto i przynosiły zastrzyk środków na dalszy rozwój kultury w mieście. Ten element powinien w mniemaniu panelisty inspirować do powiązania strategii kulturalnej Torunia z turystyką. Odnosząc się zaś do uczestnictwa w kulturze, powiedział, że artyści powinni zostać skupieni wokół wspólnego celu, powinni znać kierunek rozwoju kultury i wspólnie do niego dążyć. Do niedawna takim celem, który połączył środowisko była walka o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury. Jego zdaniem konkursy o stypendia w czasie starań o ten tytuł doprowadziły do pewnej celowości w wyborze projektów, czego obecnie brakuje w procesie selekcji.

fot. Krzysztof Ślebioda

Działacz kultury, Jarek Jaworski wskazał na zaobserwowany syndrom post-ESK, czyli zniechęcenie i stagnację środowisk kulturalnych po odpadnięciu z konkursu o tytuł ESK. Według niego, najważniejsza jest w tej chwili inwentaryzacja środowisk pod kątem ich możliwości i realnej siły promocyjnej, która pomogłaby w wypromowaniu Torunia. Wymienił wiele wydarzeń, które mają ogromny potencjał i świetnie sprawdziłyby się w roli promotora, jednak bez odpowiedniego wsparcia nie mają szansy się rozwinąć na większą skalę. Zdaniem panelisty, aby strategia kultury miała sens, w jej tworzeniu muszą aktywnie uczestniczyć różne podmioty kulturalne, które powinny mieć szansę wpływu na jej kształt.

Po wystąpieniach prelegentów, głos oddano publiczności zgromadzonej w sali. Pojawiły się głosy, że polityki kulturalnej w ogóle w Toruniu nie ma, a co za tym idzie nie ma też pieniędzy na przedsięwzięcia oddolne proponowane przez indywidualnych artystów, które stanowią żywą, aktywną kulturę. Potrzebna jest zatem polityka kulturalna, która wyznaczy cele i zapewni dystrybucję środków. Wskazywano, że polityka kulturalna powinna wspierać markę miasta poprzez działania flagowe, ale też skupić się na poszukiwaniu środków i wspieraniu mniejszych, biedniejszych instytucji. Zauważono, że pieniądze na kulturę są zapisane w budżecie miasta, jednak wadliwy jest sam rozkład środków. Dlaczego akurat taki rozkład środków i kto o tym decyduje? – pytano. Uczestników niepokoi również niedostateczna ilość pieniędzy przeznaczanych na edukację kulturalną.

fot. Krzysztof Ślebioda

Na koniec debaty głos zabrał Jacek Kwiatkowski, przedstawiciel instytucji odpowiedzialnej za opracowanie strategii rozwoju kultury dla Torunia, który mówił w jaki sposób dokument będzie tworzony. Przede wszystkim wskazał na zależność – im więcej rozmawia się o polityce i finansach, tym mniej myśli się kulturze. Tymczasem pieniądze nie załatwią wszystkiego, co kultura chce osiągnąć. Mówił o fetyszu pieniędzy z Unii Europejskiej, które wykorzystuje się bez długofalowej strategii. Nikt nie zastanawia się nad tym ile Toruń będzie kosztowało utrzymanie inwestycji, które w tej chwili są realizowane. W związku z tym panuje chaos. Nie jest jasne, co jest produktem markowym Torunia. Strategia kultury powinna zająć się tym problemem, jednak aby była funkcjonalna musi być tworzona wspólnie – we współpracy z całym sektorem kultury. Kwiatkowski apelował o połączenie sił w pracy nad dokumentem i o wypracowanie konsensusu, który wzmocni sektor kultury i sprawi, że odbiorcy będą bardziej zainteresowani ofertą kulturalną, gdyż będzie ona spójna i przemyślana. Za priorytetowe w pracach nad strategią uznał funkcjonalność opracowanego dokumentu oraz stworzenie marki Torunia, z którą miasto będzie się kojarzyło całej Polsce. Jako przedstawiciel Instytutu zadeklarował otwartość na poglądy środowisk kultury i na współpracę m.in. z zespołem DNA Miasta.

 I CZĘŚĆ WARSZTATÓW – „JAKI JEST STAN TORUŃSKIEJ KULTURY?”

Rozpoznawanie potrzeb

Uczestnicy grup roboczych rozpoczęli tę część warsztatów od omówienia problemów poruszonych podczas wcześniejszej debaty. Na pierwszy plan wysunęły się drogie inwestycje infrastrukturalne, których realizacji nie poprzedzają odpowiednie badania, brakuje rozpoznania potrzeb. Uczestnicy pytali, z czego te obiekty mają się utrzymać i jak je wypromować, skoro budowane są bez pomysłu i konkretnego przeznaczenia. Konieczne jest wcześniejsze poznanie i dostosowanie decyzji do realiów miasta.

Z tą kwestią wiąże się również problem z rozpoznawaniem potrzeb odbiorców kultury, czyli pytanie dla kogo te inwestycje są realizowane. Wskazywano, że wiele osób nie orientuje się, co w tych instytucjach się dzieje i czego mogą się spodziewać przychodząc do nich. Brakuje informacji. Uczestnicy warsztatów zgodzili się, że potrzebna jest promocja i system zachęt, ale też dobry menedżer, który wyjdzie naprzeciw oczekiwaniom społeczeństwa i ułatwi dostęp do tych instytucji.

 Zawodowi menedżerowie kultury

fot. Krzysztof Ślebioda

Jedną z najczęściej pojawiających się kwestii podczas warsztatów był problem braku zawodowych menedżerów kultury – szczególnie w strukturach władz miasta odpowiedzialnych za kulturę. Zawodowi menedżerowie kultury to osoby posiadające poparte odpowiednimi studiami lub kursami kompetencje zarówno animatorów kultury, jak i menadżerów. Urzędnicy o takich umiejętnościach mogliby rzetelnie oceniać składane w konkursach aplikacje, służyć radą w ulepszaniu projektów zewnętrznych, inicjatyw społecznych; mogliby także pomagać środowiskom się sieciować: łączyć małe, niskobudżetowe projekty o podobnym temacie w jedno duże przedsięwzięcie; znaliby także wszystkie możliwe pozamiejskie źródła finansowania projektów kulturalnych i potrafiliby je wskazać osobom startującym w konkursach – adekwatnie do rozmiaru i tematu zadania. Zawodowi menadżerowie kultury potrafiliby także dokonać ewaluacji projektów, podzielić podmioty wykonujące zadania z obszaru kultury na mniej i bardziej wiarygodne, a same zadania, działania artystyczne – na te, które mają wysoką wartość artystyczną i takie, którym jej brakuje. Zawodowi menadżerowie kultury rozumieją również konieczność zaistnienia komponentu edukacyjnego we wszystkich wydarzeniach kulturalnych i potrafią tak przebudować wydarzenie, by włączało ono do odbioru kultury coraz więcej mieszkańców Torunia.

Zdaniem uczestników warsztatów tak wykwalifikowanych osób brakuje przede wszystkim w wydziale kultury Urzędu Miasta, ale także w organizacjach pozarządowych, które jednak –  często ze względu na zbyt małe rozmiary czy brak wolnych etatów, nie mogą sobie pozwolić na zatrudnienie takiej osoby. Dlatego właśnie umożliwienie współpracy z osobą o takich kompetencjach leży w interesie miasta.

Zarządzanie budynkami

Uczestnicy warsztatów podnieśli problem źle formułowanych statutów, według których sale w instytucjach kultury nie są ogólnodostępne, a powinny być. Często okazuje się, że za ich wynajem do celów służących wszystkim mieszkańcom miasta, fundacje muszą płacić. Miasto ponosi więc ten sam koszt dwa razy: dofinansowując instytucję, która salą dysponuje, oraz dofinansowując projekt podmiotu, który potrzebuje taką salę wynająć do realizacji swojego zadania.

Kwestie finansowe (pomoc od miasta, wkład własny, promesa)

Wiele miejsca podczas dyskusji poświęcono kwestiom finansowym. Zwrócono uwagę na brak centralnego biura, które mogłoby zdobywać pieniądze i je rozliczać oraz pomagać zdobywać środki z pozamiejskich źródeł finansowania. Obecnie nie ma łączności z urzędem marszałkowskim, obiegu informacji, co utrudnia pozyskiwanie środków. Istotnym problemem jest też wkład własny, którego podmioty kulturalne często nie posiadają. Uczestnicy warsztatów widzą konieczność wprowadzenia promesy finansowej, gwarantu od miasta, że gdy uda się pozyskać środki na przykład z urzędu marszałkowskiego, wkład własny zostanie zapewniony z budżetu miasta. Wskazywano, że brakuje konsekwentnej pomocy od miasta dla mocnych, powtarzających się, rozpoznawalnych wśród mieszkańców inicjatyw, w tym zwłaszcza przy promocji wydarzeń nie organizowanych, ale potencjalnie wykorzystywanych przez miasto do celów promocji (np. słupy dla kultury).

Dalej mówiono o potrzebie wprowadzenia czytelnych mechanizmów finansowania. Obecnie nie ma jasnego podziału na dziedziny sztuki przy składaniu projektów do miasta, toteż komisja musi wybierać projekty, które otrzymają dofinansowanie pomiędzy tymi dziedzinami. Zdaniem uczestników konieczny jest jasny podział na dziedziny i obszary, dzięki któremu podmioty składające projekty będą wiedziały co jest w danym konkursie priorytetem.

Współpraca z urzędem – brak partnerstwa, zrozumienia, adekwatności

fot. Krzysztof Ślebioda

Spośród wymienionych problemów bardzo szeroko omówiono utrudnioną współpracę z urzędem miasta, wytykając mu brak partnerstwa i zrozumienia. Uczestnicy mówili, że konkursy na stanowiska menedżerskie w urzędzie są mało przejrzyste. Zarzut ten dotyczy zarówno urzędu miasta jak i urzędu marszałkowskiego. Wskazywano, że w urzędach brakuje pracowników realnie zainteresowanych środowiskiem kultury. W tych placówkach powinny być zatrudniane osoby przeszkolone do pracy z kulturą, które będą rozumiały problemy sektora i dzięki temu będą potrafiły efektywnie pomóc. Dalej mówiono o braku pozycjonowania wydarzeń artystycznych. Uczestnicy widzą tu potrzebę nabycia przez urzędników kompetencji krytycznych, które będą niezbędne również w odniesieniu do oceniania marek i produktów kulturalnych miasta. Brakuje konsultacji dotyczących promowanych wartości.

Kolejnym podniesionym problemem było upolitycznienie wydatków na kulturę. Decyzje dotyczące finansów podejmowane są w sposób polityczny i nie wynikają z potrzeb środowiska. Według uczestników pieniądze wydawane są bez przemyślenia i logiki oraz nie ma jasnych reguł określających sposób dystrybucji środków. Uczestnicy nie wiedzą dlaczego jedna instytucja dostaje więcej pieniędzy od drugiej. Uważają, że warto by było poprzedzić decyzje finansowe konsultacjami i rzetelnym rozpoznaniem sytuacji w sektorze kultury.

Miastu zarzucano, że nie inwestuje w kulturę i nie dysponuje mechanizmami wspierającymi. Uczestnicy warsztatów mówili, że często czują się niezrozumiani przez miasto. Motorem trzeciego sektora jest pasja. Organizacje pozarządowe często prowadzone są jako działalność dodatkowa – po pracy. W ich ramach działają wolontariusze – również po godzinach pracy. Tymczasem miasto nie wspiera takich inicjatyw, niejednokrotnie traktując je niepoważnie, trochę jako zabawę, a nie ważne, ciekawe projekty. Uczestnicy uważają, że organizacje powinny być partnerami dla urzędu a nie petentami, ponieważ obie strony mają wspólny cel. Urzędnik powinien zabiegać o dobre wydarzenia i wspierać ciekawe pomysły.

Postulowano stworzenie partnerstwa publiczno-prywatnego oraz partnerstwa publiczno-społecznego, które prowadzić będzie do lepszej komunikacji i wzajemnego zrozumienia.

Dodatkowym problemem jest brak  uczestnictwa władzy w konsultacjach i komisjach konkursowych. Nie ma dialogu między stronami. Wiele spraw podejmowanych jest bez porozumienia z organizacjami pozarządowymi. Jak jednak zauważono, bardzo trudno jest znaleźć NGOsa, który wziąłby udział w pracach komisji przyznającej fundusze. Zaproponowano, aby powołać Program Współpracy Organizacji Pozarządowych i tę komunikacje usprawnić.

Wydarzenia flagowe dla miasta

fot. Krzysztof Ślebioda

Uczestnicy warsztatów zgodzili się, że festiwale są ważnym elementem promującym dla Torunia. Problemem jest brak dużych festiwali interdyscyplinarnych, które nie tylko będą promowały miasto, ale też edukowały odbiorców. Komentowano, że istniejący już popularny festiwal Skyway, starający się łączyć sztukę wysoką z masową, z roku na rok reprezentuje coraz niższy poziom. Ponadto uczestnicy obserwują rozdrobnienie podmiotów i wydarzeń. Zauważono więc konieczność połączenia sił i fuzji festiwali.

Podniesiono też problem braku konkretnego gospodarza starówki. Teoretycznie istnieje kilka wydziałów, natomiast według zgromadzonych powinno się je scalić i jeden z nich uczynić wiodącym.

Komunikacja, uczestnictwo, edukacja

Do kwestii edukacji i komunikacji ze społeczeństwem nawiązywano przy okazji większości problemów omawianych podczas warsztatów, dowodząc tym samym, jak istotną sprawą jest uczestnictwo w kulturze.

Zdaniem uczestników istnieje zbyt mało biuletynów informacyjnych, co skutkuje brakiem komunikacji ze społeczeństwem. Organizowane wydarzenia są za mało promowane, ale też wielu ludzi nie orientuje się co się w danych instytucjach dzieje, np. wiele osób nie wie, że w CSW znajduje się kino. Potrzebna jest edukacja i aktywne zachęcanie odbiorców do uczestnictwa w kulturze.

 II CZĘŚĆ WARSZTATÓW – „JAKI JEST STAN TORUŃSKIEJ KULTURY?”

 Rozpoznawanie potrzeb

Za istotne uznano rozpoznanie potrzeb oraz sytuacji kultury w Toruniu – stworzenie mapy białych plam. Według zgromadzonych rozpoznać należy: potencjalnych uczestników kultury, mieszkańców i ich potrzeby edukacyjne, skuteczność i efektywność finansowania pod względem jakościowym i ilościowym, możliwości turystyki kulturalnej, potrzeby twórców i animatorów, potrzeby urzędników i decydentów oraz potencjał kultury miasta i obszary miasta wymagające interwencji.

Zdaniem uczestników pomocny może się okazać system badania kultury pod kątem potrzeb mieszkańców oraz twórców, który pozwoli na bardziej racjonalną alokację środków. Przeprowadzanie badań mogłoby być zlecane organizacjom pozarządowym. Konieczna jest stała ewaluacja, skoncentrowanie na celach, monitoring dystrybucji budżetu i gotowość do ewentualnej zmiany systemu. Ważne jest również dokładne opracowywanie strategii rozwoju instytucji, tak by ich ofertą zainteresować odbiorców, zapełnić sale realizowanych inwestycji zwiedzającymi.

Zawodowy menedżer kultury i animacja współpracy środowisk

Zawodowy menedżer kultury mógłby zostać powołany przez nieco przedefiniowane biuro TAK (Toruńska Agenda Kulturalna) i działać z ramienia tej organizacji.

Będzie to jednostka zajmująca się między innymi organizacją spotkań dla środowisk kulturalnych, na których prezentowane będą ważne dokumenty celem ich konsultacji i wniesienia ewentualnych poprawek (np. dyskusja nad strategią kulturalną miasta).

Wszelkie postulaty działań, potrzeby, pomysły na imprezy kulturalne zebrane podczas wywiadów środowiskowych prowadzonych przez NGO w swoich środowiskach, wśród mieszkańców miasta będą podczas takich spotkań kierowane do menadżera kultury, który te informacje z kolei przekaże do urzędu. Powołanie takiego organu i stanowiska usprawni więc nie tylko współpracę środowiska z urzędem, lecz także – pośrednio – mieszkańców miasta i urzędu.

Powołane biuro (np. zreformowany TAK) powinno zajmować się rozliczaniem i kontrolą wszystkich działań kulturalnych, do tej pory rozproszonych po różnych działach urzędu. Nad całością prac czuwałby zaś dyrektor kreatywny, ktoś o jeszcze wyższych kompetencjach niż zawodowi menadżerowie kultury.

Biuro powinno też gromadzić i udostępniać informacje o różnych, nie tylko miejskich, źródłach finansowania, w tym także stypendiach dla indywidualnych artystów.

Uczestnicy postulowali utworzenie gazety zawierającej informacje o toruńskiej kulturze oraz rzetelną krytykę wydarzeń kulturalnych różnego typu. Padł pomysł, aby w tym celu wesprzeć i rozwinąć istniejącego już IKARA. Gazeta mogłaby być wydawana pod nadzorem biura TAK.

Wnioski o dofinansowanie i stypendia

fot. Krzysztof Ślebioda

Postulowano umożliwienie ubiegania się o dotacje zewnętrzne w ramach już istniejących konkursów oraz wprowadzenie promesy finansowej od miasta. Według uczestników należy znieść rozgraniczenie na instytucje miejskie i marszałkowskie przy finansowaniu, gdyż stanowi to dodatkowe utrudnienie przy składaniu wniosków, a bardzo często nie oddaje prawdziwego rozmiaru wydarzeń kulturalnych – wydarzenia o skali regionalnej finansowane są ze środków miasta i odwrotnie.

Podkreślano, że problemy związane z wypełnianiem wniosków o dofinansowanie, byłyby znacznie mniejsze, gdyby te wnioski i instrukcje były bardziej przejrzyste. Sugerowano zatem powołanie specjalnego, dostępnego dla wszystkich miejsca w urzędzie, w którym dyżurujący w stałych i powszechnie wiadomych godzinach pracownik udzielałby pomocy przy wypełnianiu wniosków i odpowiadał na wątpliwości i kłopoty interesantów.

Uczestnicy uważają, że należy też zmienić sposób przyznawania stypendium dla artystów, a ściślej – wprowadzić ewaluację po jego przyznaniu, która obejmowałaby kontrolę jakości projektu, wspieranie artysty w trakcie trwania projektu i rozliczenie jego działań.

Ponadto ważne jest scalenie jednostek urzędu zajmujących się promocją i kulturą, ponieważ ułatwiłoby to wzajemną komunikację.

 Finansowanie kultury

W tej kwestii zaproponowano przede wszystkim wprowadzenie jasnych kryteriów finansowania, biorących pod uwagę wartość artystyczną projektu, ale też liczbę uczestników, wyjście w przestrzeń publiczną, różnorodność. Zasadne jest wprowadzenie ewaluacji pod kątem liczby uczestników biorących udział w wydarzeniu.. Zaproponowano badanie efektywności wydawanych środków ze względu na koszt uczestnictwa w imprezie na jedną osobę. Jako problematyczne wymienili uczestnicy kryterium innowacyjności. Potrzebne jest jasne określenie czego to kryterium konkretnie dotyczy.

Dalej postulowano wprowadzenie budżetu partycypacyjnego, w taki sposób każdy miałby wpływ na to w jaki sposób budżet będzie rozdysponowywany. Zdaniem uczestników strategia powinna określać jakie cele są stawiane przy wydawaniu publicznych pieniędzy na kulturę. Zaznaczono też, że konieczne jest wprowadzenie równowagi finansowej między instytucjami i organizacjami pozarządowymi, gdyż w obecnym kształcie podział ten jest krzywdzący.

Opowiadano się za transparentnymi konkursami oraz wprowadzeniem mechanizmów wspierających (minimalne wsparcie). Postulowano podział konkursów ze względu na  obszary działania – edukacja, wydarzenia z podziałem na dziedziny oraz zwiększanie uczestnictwa. Wskazywano, że wspierane powinny być  inicjatywy cykliczne lub trwałe, które mają szansę na uzyskanie samodzielności finansowej, a nie jednorazowe wydarzenia.

Uczestnicy mówili o usprawnieniu procedur i podniesieniu poziomu obsługi podmiotów składających projekty kulturalne. Chodzi tu przede wszystkim o najprostsze sprawy, które gdy nie działają, bardzo utrudniają pracę. Chodzi więc m. in. o to, żeby wnioski do pobrania się nie rozjeżdżały, a telefony były odbierane itd.

W kwestii festiwalów, zaproponowano, aby podzielić je na dziedziny oraz objąć osobną polityką i osobnym budżetem. Festiwale powinny być wyłączone z konkursów. Sugerowano, aby polityka festiwalowa stanowiła oddzielny punkt w strategii oraz aby była finansowana z osobnej puli środków, przeznaczonych na duże imprezy powyżej pewnego progu finansowego.

Partnerstwo

Według uczestników warsztatów partnerstwo powinno być celem strategicznym. Potrzebny jest efektywniejszy model współpracy, w którym NGO i instytucje będą traktowane równorzędnie, a budżet na kulturę będzie podlegał społecznej kontroli.

Uczestnicy uważają, że celem partnerstwa powinna być kreatywność społeczna. Wymóg partnerstwa jest szczególnie ważny w odniesieniu do konkursów. Podstawowym kryterium we wnioskach powinna być zasada governance. Wnioski powinny być oceniane w sposób tajny, przez ekspertów zewnętrznych. Należy też wprowadzić obligatoryjne uzasadnienie ocen projektów, gdyż obecnie nie zawsze wiadomo dlaczego dany wniosek został odrzucony.

Wskazano również na konieczność zmiany w zarządzaniu budżetem. Uczestnicy chcieliby mieć wpływ na to, w jaki sposób pieniądze będą rozdysponowywane. W tym celu proponują zorganizowanie targów poprzedzających tworzenie budżetu. Podczas takich targów, każda organizacja, instytucja czy artysta indywidualny będą mogli się zaprezentować i przedstawić swoje pomysły.

Postulowano także stworzenie jakiejś formy wsparcia dla biznesu działającego w sektorze kultury.  Przedsiębiorstwa zajmujące się kulturą napotykają szereg problemów i wielokrotnie zmuszone są zamykać swoją działalność. Uczestnicy proponują wprowadzenie ułatwień dla tych podmiotów.

Zwiększanie uczestnictwa w kulturze

Podczas warsztatów zastanawiano się jak do uczestnictwa w kulturze zachęcić studentów. Stanowią oni dużą publiczność, natomiast niespecjalnie się kulturą interesują. Zaproponowano, aby imprezy skierowane do studentów organizować w miasteczku uniwersyteckim. Ponadto postulowano dostosowywanie imprez do odbiorców i ich zasobów finansowych. Ważne jest też czasowe rozplanowanie imprez miejskich, w taki sposób, aby ze sobą nie kolidowały. Jest to kolejna kwestia, którą zdaniem uczestników mógłby się zająć specjalny koordynator w biurze TAK.

Dalej sugerowano powołanie ruchu społecznego (może na kształt Inicjatywy Kulturalnej lub Obywateli Kultury) i zawiązanie w jego ramach paktu dla kultury z mieszkańcami i władzami. Uczestnicy mówili o partycypacji na każdym poziomie oraz zaproponowali wprowadzenie jednostki moderacji samorządowej zamiast administracji, w której obywatele i organizacje powinny działać, a władza jedynie moderować.

Kierunki dla strategii kultury

Za najważniejsze kierunki rozwoju uznano:

• przeprowadzenie audytu potencjału kulturowego,
• dostosowanie dotacji do skali konkretnego działania, a nie przyznawanie ich instytucjom na stałe, tak jak ma to miejsce obecnie,
• powołanie inkubatora działań kulturalnych oraz zintegrowanego systemu informacji kulturalnej,
• wsparcie promocyjne i reklamowe, poprzez powołanie portalu zawierającego informacje o wszystkich wydarzeniach odbywających się w mieście oraz słupów reklamowych dodatkowo promujących te wydarzenia,
• prowadzenie badań dotyczących rozpoznania potrzeb oraz sytuacji kultury w Toruniu, i określenie na ich podstawie celów i kierunku rozwoju kultury,
• partnerstwo i współpracę w sektorze kultury,
• wprowadzenie zmian w zarządzaniu budżetem oraz w systemie oceniania projektów konkursowych (tajne ocenianie przez zewnętrznych ekspertów wraz z uzasadnieniem dokonanych ocen).

 PODSUMOWANIE WARSZTATÓW

Podczas warsztatów poruszone zostały problemy związane z finansowaniem kultury, zarządzaniem kulturą, współpracą w sektorze oraz uczestnictwem w kulturze.

Mówiono przede wszystkim o konieczności rozpoznania potrzeb mieszkańców i twórców oraz sytuacji i potencjału kulturowego miasta poprzez stałe prowadzenie badań i wywiadów środowiskowych, i określenie na tej podstawie, celów i kierunku rozwoju kultury.

Wskazywano na potrzebę efektywniejszego zarządzania kulturą (m. in. kwestie promocyjne i finansowe), zarówno na poziomie instytucji jak i urzędu miasta. Do wypełnienia tego zadania powołać należy specjalnie przeszkolonych, zawodowych menedżerów kultury, których w sektorze bardzo brakuje.

W kwestiach finansowych opowiadano się za wprowadzeniem jasnych kryteriów finansowania, ewaluacji projektów pod kątem ich efektywności oraz zmianami w zarządzaniu budżetem, który powinien podlegać społecznej kontroli. Postulowano dostosowywanie dotacji do skali konkretnego działania, a także zawiązanie budżetu partycypacyjnego.

Uczestnicy warsztatów sugerowali przeprowadzenie centralizacji jednostek urzędu zajmujących się promocją i kulturą, ponieważ ułatwiłoby to komunikację. Ponadto wnosili o usprawnienie procedur konkursowych oraz wprowadzenie tajnego oceniania wniosków przez ekspertów zewnętrznych wraz z obowiązkowym uzasadnieniem dokonanych ocen.

Bardzo szeroko omówiona została współpraca środowisk kulturalnych z urzędem miasta. Miastu zarzucano brak partnerstwa, niekompetencje, brak wsparcia i inwestycji w kulturę, upolitycznienie wydatków oraz brak zrozumienia i dialogu. Zdaniem uczestników warsztatów istotne jest wypracowanie nowego, efektywniejszego modelu współpracy pomiędzy stronami.

Wielokrotnie podczas warsztatów podkreślano potrzebę lepszej komunikacji oraz zawiązania bliższej współpracy z odbiorcami/ użytkownikami kultury, poprzez edukację i wspólne działania dla kultury miasta. W ramach wsparcia działań promocyjno-reklamowych, zaproponowano utworzenie portalu informacyjnego oraz gazety o toruńskiej kulturze.

TUTAJ można pobrać sprawozdanie z warsztatów w pliku .pfd

WSTĘP

fot. Hubert Barański

Projekt DNA Miasta w Łodzi przechodzi do kolejnego etapu. Za nami jest cykl spotkań z najbardziej aktywnymi twórcami i uczestnikami życia kulturalnego w Łodzi oraz rozmowy z władzami miasta o potrzebie stworzenia nowej polityki kulturalnej. Program DNA Miasta towarzyszył również łódzkiemu Regionalnemu Kongresowi Kultury (27-29.10.2011), podczas którego odbyły się warsztaty poświęcone diagnozie najważniejszych problemów i propozycjom ich rozwiązywania – zarówno poprzez nową strategię rozwoju kultury w mieście, jak i bieżącą współpracę środowisk twórczych z przedstawicielami miasta.

W ciągu najbliższych tygodni program DNA Miasta skoncentruje się na pracy w ramach tzw. „grup roboczych” złożonych z przedstawicieli Wydziału Kultury Urzędu Miasta Łodzi, miejskich instytucji kultury, łódzkich organizacji pozarządowych i niezależnych twórców i animatorów kultury. Ich celem będzie opracowanie zgłoszonych do tej pory problemów i przełożenie oczekiwanego ich rozwiązania na język nowej strategii kultury. Planujemy uruchomienie trzech grup liczących po 10-15 osób. Dwie z nich będą zajmowały się stricte pracą nad strategią. Zadaniem trzeciej grupy będzie praca nad zagadnieniami, które są na tyle szczegółowe, że nie powinny znaleźć się w dokumencie strategicznym, ale wymagają szybkiej reakcji i realizacji w perspektywie najbliższego roku.

Działania projektu DNA Miasta wpisują się w oczekiwania pracowników Wydziału Kultury Urzędu Miasta w Łodzi, którym zależy, aby efekty Regionalnego Kongresu Kultury były jak najszybciej wprowadzane w życie. Propozycja ze strony Wydziału opiera się na działaniach prowadzonych dwutorowo – z jednej strony przewiduje stworzenie czteroletniego programu rozwoju kultury, w którym szczegółowo określone zostaną kierunki działań, projekty do wdrożenia oraz budżet potrzebny na ich realizację. Z drugiej strony Wydział zauważa także potrzebę prac nad długoterminowym programem rozwoju.

Na zlecenie Wydziału Kultury zidentyfikowano cele miejskiej polityki kulturalnej i zdiagnozowano najważniejsze stojące przed nią wyzwania. Zostały one zaprezentowane na Regionalnym Kongresie Kultury i funkcjonują jako propozycja robocza przeznaczona do dalszych prac. Ich treść znajduje się w dalszej części niniejszego podsumowania.

PODSUMOWANIE WARSZTATÓW DNA MIASTA z 28.10.2011 r.

Warsztaty „DNA Miasta” w Łodzi zostały zorganizowane przez Res Publikę Nową w ramach łódzkiego Regionalnego Kongresu Kultury. Uczestniczyli w nich przede wszystkim twórcy i odbiorcy wydarzeń kulturalnych oraz reprezentanci urzędu miasta. Wydarzenie odbyło się 28.10.2011 r.

fot. Hubert Barański

Celem warsztatów było przede wszystkim przedyskutowanie zdiagnozowanych problemów, które napotyka łódzka kultura, jak i próba wypracowania konkretnych rozwiązań w tym zakresie. Program warsztatów składał się z trzech części. Podczas dwóch pierwszych uczestnicy pracowali w małych, liczących do 20 osób, moderowanych grupach roboczych, w których dyskutowano nad głównymi problemami polityki kulturalnej oraz starano się zaproponować konkretne rozwiązania. Na kończącej spotkanie wspólnej dyskusji wybrani liderzy zaprezentowali efekty pracy swoich grup, czyli to, co udało im się w trakcie warsztatów wypracować. Prowadzone rozmowy oscylowały wokół zagadnień zasugerowanych przez partnerów projektu DNA Miasta w Łodzi na poprzedzających warsztaty spotkaniach. Są to: finanse w kulturze, współpraca w sektorze kultury oraz współpraca sektora z miastem, regionem. Ponadto, dużo miejsca poświecono na omówienie budowania kapitału społecznego i edukacji kulturalnej.

Najważniejsze kwestie poruszane podczas warsztatów:

• Współpraca pomiędzy instytucjami miejskimi i wojewódzkimi, organizacjami pozarządowymi i niezależnymi twórcami i animatorami kultury.
• Zbyt duża dysproporcja w finansowaniu instytucji publicznych i inicjatyw pozarządowych/niezależnych.
• Wsparcie miasta w pozyskiwaniu środków finansowych z funduszy zewnętrznych i sponsorów.
• Zbyt mała oferta lokali przeznaczonych na działalność kulturalną i wynajmowanych organizacjom na preferencyjnych warunkach.
• Utworzenie punktu konsultacyjnego, który pomógłby w uzupełnieniu wniosków czy też w znalezieniu dotacji.
• Niespójny system rozliczania dotacji – nie tylko wśród różnych instytucji, ale także wśród poszczególnych komórek urzędu miasta.
• Nadmierne skomplikowanie procedur związanych z organizacją wydarzeń, szczególnie w przestrzeni publicznej.
• Zrównoważenia imprez masowych i codziennych, jak również przesunięcie większych środków na działania ciągłe i lokalne.
• Konieczność wsparcia i promocji lokalnych artystów.
• Brak współpracy, zarówno z urzędem miasta, jak i między samymi organizacjami.
• Kwestia uczestnictwa w kulturze i edukacji kulturalnej.
• Pozyskiwanie informacji o wydarzeniach niebiletowanych oraz dostosowanie akcji promocyjnych do adresatów.
• Organizacja funkcjonowania domów kultury i bibliotek.

KONKURSY

fot. Hubert Barański

Jednym z pierwszych wątków poruszonych podczas warsztatów była kwestia konkursów przeznaczonych tylko dla konkretnych instytucji/organizacji. Wskazywano, że istnieje zbyt mało grantów dla instytucji pozarządowych/niezależnych, a także o ogromnej dysproporcji w przeznaczaniu środków pomiędzy instytucjami kulturalnymi. W 2011 r. na konkursy skierowane bezpośrednio do organizacji pozarządowych przeznaczone było 700 tyś. zł (dział „Dofinansowanie inicjatyw kulturalnych stowarzyszeń i fundacji”), podczas gdy cały budżet na kulturę i ochronę dziedzictwa narodowego (tylko wydatki bieżące) wyniósł 81 369 700 zł. Do tego trzeba oczywiście dodać kwoty pozostające w dyspozycji Biura Promocji, Turystyki i Współpracy z Zagranicą, które były przeznaczane na projekty na pograniczu kultury i promocji realizowane przez organizacje pozarządowe. Do dyspozycji Wydziału Kultury w 2011 r. pozostawało 74 333 600 mln złotych (z przeznaczeniem na wydatki bieżące).

Dotacje Wydziału Kultury w dziedzinie „Kultura i ochrona dziedzictwa narodowego” w 2011 r.

 Jako problematyczne wymieniano również skomplikowane regulaminy konkursowe.

Postulowano również utworzenie punktu konsultacyjnego, który pomógłby w uzupełnieniu wniosków czy też w znalezieniu dotacji. Uczestnicy zgodzili się, że brakuje wyspecjalizowanej komórki wewnątrz urzędu miasta, która by zbiorczo informowała o programach dofinansowujących. Jako możliwe rozwiązania dla tego problemu zasugerowano stworzenie dodatkowego stanowiska pracy wewnątrz Biura Kultury. Uczestnicy oczekiwaliby od takiej osoby znajomości różnych źródeł finansowania oraz pomocy przy składaniu wniosków o dotacje. Wysunięto też wniosek o wymianę doświadczeń wśród reprezentantów sektora kulturalnego. Jeden z uczestników podkreślił, że nie tylko wzajemna pomoc, ale i wspólne interwencje, np. w przypadku niejasnego formularza aplikacyjnego, dają większe szanse na zdobycie dofinansowania. W tym momencie padł pomysł stworzenia swego rodzaju platformy wymiany informacji między organizacjami – strony internetowej, która stanowiłaby zarówno bazę konkursów, jaki i forum ułatwiające komunikację wewnątrz sektora. Uczestnicy oczekiwaliby promocji takiego portalu przez urząd miasta.

Jeden z uczestników dodał, że znaczącym utrudnieniem jest również niespójny system rozliczania dotacji – nie tylko wśród różnych instytucji, ale także wśród poszczególnych komórek urzędu miasta. W tym momencie poruszona została też kwestia skomplikowanych procedur związanych z organizacją wydarzeń, szczególnie w przestrzeni publicznej.

FINANSOWANIE KULTURY

fot. Hubert Barański

Uwagi, które pojawiły się podczas warsztatów dotyczyły nie tylko propozycji zwiększenia środków finansowych przeznaczonych na dofinansowanie inicjatyw kulturalnych stowarzyszeń i fundacji, ale również zmiany niekorzystnych proporcji w rozdziale środków finansowych pozostających w dyspozycji Wydziału Kultury.

Ponadto uczestnicy mówili między innymi o trudnościach w długofalowym planowaniu swoich działań – m.in. z braku możliwości ubiegania się o środki na projekty wieloletnie , które wynikają między innymi z niemożności zagwarantowania środków na projekty wieloletnie z powodu braku pewności co do płynności przepływu środków.

Uczestnicy zgłaszali również swoje wątpliwości dotyczące współpracy władz miasta i władz województwa. Dotyczyły one możliwości zakwalifikowania zgłaszanych przez siebie projektów – które z nich należą do projektów stricte miejskich, a na które z nich można także ubiegać się o dofinansowanie ze środków wojewódzkich.

Kolejnym omawianym problemem był wkład własny. Wskazywano na potrzebę omówienia proporcji między wkładem własnym a dotacjami. Pojawił się też pomysł, aby wkład własny nie musiał być jedynie wkładem finansowym, ale na również opierał się na wkładzie rzeczowym – miejscu (biuro, przestrzeń wystawiennicza, miejsce dyskusji), zasobach sprzętowych, pracy wolontariuszy oraz innych niefinansowych środkach, którymi dysponuje wnioskodawca.

Uczestnicy zgodzili się, że niewielka liczba konkursów i trudności finansowe z tym związane są niewątpliwie efektem małego budżetu miasta. Mając na uwadze, że w najbliższej przyszłości brakuje perspektyw na istotne zwiększenie środków przeznaczonych na kulturę uczestnicy zwrócili uwagę na konieczność wzmocnienia działań mających na celu pozyskiwanie środków z funduszy zewnętrznych lub sponsorów prywatnych. Pojawiły się propozycje skierowane do Wydziału Kultury, których celem miałoby być wsparcie organizacji i instytucji w zachęcaniu prywatnych sponsorów do przekazywania pieniędzy na działania kulturalne. Miasto mogłoby pomóc w wypracowaniu modelu współpracy pomiędzy reprezentantami sektora kulturalnego a lokalnymi przedsiębiorcami.  Wśród sugestii znalazły się m.in. zwracanie przez miasto uwagi potencjalnych sponsorów na działania, które jego zdaniem warto dofinansować oraz organizacja konkursu dla lokalnych przedsiębiorców na „firmę przyjazną kulturze” i przekazywanie miejskich przestrzeni reklamowych w zamian za zaangażowanie przedsiębiorców.

W odpowiedzi na uwagi dotyczące wsparcia przy ubieganiu się o środki z funduszy zewnętrznych przedstawiciele Wydziału Kultury wskazywali na możliwość uzyskania promesy finansowej jako element ułatwiający tego typu działania.

Wśród uczestników pojawił się również głos dotyczący niewystarczającej możliwości uzyskania pomocy finansowej/stypendiów dla sektora kultury oraz zbyt małej oferty lokali do wykorzystania przez instytucje kulturalne na preferencyjnych warunkach. Lokale oferowane przez miasto znajdują się w nieatrakcyjnych miejscach, które trudno znaleźć. Dobrze by było gdyby rozszerzono bazę lokalową o obiekty znajdujące się na ul. Piotrkowskiej lub w jej pobliżu.

Dużo czasu poświęcono na dyskusję nad nierównością szans na dofinansowanie. Wskazywano, że organizacje podejmujące działania oddolne, często alternatywne działające na rzecz „zmiany”, mają mniejsze szanse na dofinansowanie ze strony przedsiębiorców i funduszy zewnętrznych. Wydarzeniom pop-kulturowym łatwiej wpasować się w politykę sponsora i zdobyć fundusze. Był to przyczynek do zastanowienia się nad tym, które imprezy można uznać za kulturalne, a które nie. Pojawiły się także pytania dotyczącego tego, kto i jak o tej klasyfikacji powinien decydować. Ponadto, niektóre imprezy trudno zakwalifikować, ponieważ łączą wiele sztuk, dlatego nieprzemyślana klasyfikacja może być krzywdząca. Postulowano zatem, aby powstała swego rodzaju rada programowa, która decydowałaby, jakie projekty dofinansowywać. Selekcji i wyboru powinni dokonywać urzędnicy, eksperci nie związani z projektami oraz przedstawiciele organizacji

Przypomniano też o konieczności wsparcia i promocji lokalnych artystów, o których często się zapomina i nie finansuje.

WSPÓŁPRACA

Podczas warsztatów mówiono o braku współpracy, zarówno z urzędem miasta, jak i między samymi organizacjami. System promuje konkurencyjność, a nie współpracę – wskazywali uczestnicy. Powodem konfliktów i podziału wśród organizacji jest konieczność ubiegania się o te same pieniądze.

Jednym z ostatnich zasugerowanych problemów była zbyt mała współpraca z uczelniami artystycznymi. Uczestnicy wspólnie wskazali na brak konkursów miejskich dla studentów tych uczelni oraz na potrzebę udostępnienia przestrzeni publicznej na ich działania. Padła propozycja, aby problem ten rozwiązać za pomocą organizowania przez urząd miasta praktyk oraz konkursów dla studentów uczelni artystycznych. Innym pomysłem było ustanowienie nagrody za wybitne osiągnięcia oraz publiczne prezentowanie prac dyplomowych jako sposób włączania działań studentów w życie miasta. Kolejną sugestią było przekazanie w ręce studentów miejsca do prezentowania swoich prac w przestrzeni miejskiej. W ocenie uczestników zwiększyłoby to atrakcyjność przestrzeni publicznej, a jednocześnie umożliwiałoby studentom promocję swoich dokonań.

Dyskutowano o dużych jednorazowych wydarzeniach w porównaniu z małymi bieżącymi działaniami, zastanawiając się nad rolą i skalą ważności obu z nich. Niewątpliwie udzielanie wsparcia projektom dużym, sztandarowym jest niezmiernie istotnym elementem promocji miasta w skali ogólnokrajowej. Jednocześnie jednak nie należy zapominać o drobnych inicjatywach. Często te małe działania są niedowartościowane lub rezygnuje się ze wspierania ich na rzecz dużego, jednorazowego wydarzenia. Uczestnicy widzą konieczność zrównoważenia imprez masowych i codziennych, jak również postulują przesunięcie środków na działania ciągłe i lokalne.

UCZESTNICTWO

fot. Hubert Barański

Bardzo szeroko omówiona została kwestia uczestnictwa w kulturze i edukacji kulturalnej. Stwierdzono przede wszystkim, że polityka kulturalna jest elementem polityki społecznej i powinna być traktowana jako filar rozwoju społecznego. Należy kierować ją do konkretnych adresatów i w ten sposób wzmacniać potencjał całej społeczności, zwiększać kompetencje kulturowe. Zdaniem uczestników warsztatów, konieczna jest rewitalizacja społeczna, a więc podjęcie działań skierowanych do grup zagrożonych wykluczeniem społecznym (ponieważ mają one trudności w dostępie do kultury). Niezbędna jest w tym względzie współpraca z opieką społeczną. W wyniku dyskusji na ten temat został sformułowany postulat polityki równościowej, niewykluczającej odbiorców kultury. Mówiono tu przede wszystkim o odpłatnych imprezach, których koszty mogą dla niektórych stanowić barierę i w związku z tym proponowano wprowadzenie zniżek, czy swego rodzaju bonów na kulturę. Ponadto postulowano zwiększanie dostępności kultury, na przykład poprzez dłuższe godziny otwarcia instytucji czy ułatwienia  architektoniczne.

Niezwykle ważnym postulatem jest włączanie nowych osób do kultury. Organizacje, które pozyskują nowych odbiorców, powinny być za to premiowane, otrzymywać dodatkowe punkty w miejskich konkursach. Podkreślano również większą potrzebę organizacji projektów, które wymagają zaangażowania ze strony publiczności.

Dużym problemem wskazanym przez uczestników jest pozyskiwanie informacji o wydarzeniach niebiletowanych oraz dostosowanie akcji promocyjnych do adresatów. Grupą szczególnie narażoną na wykluczenie w dostępie do informacji są osoby starsze. Z tego powodu pojawił się pomysł stworzenia biuletynu imprez bezpłatnych, który byłby rozdawany w miejscach dostępnych dla seniorów (np. skrzynki pocztowe, kościół, lekarz, poczta). W biuletynie znajdowałyby się zapowiedzi bezpłatnych imprez odbywających się w mieście oraz informacje o wolontariacie, tak aby zainteresowani mogli uczestniczyć w kulturze w aktywny sposób

Dużo uwagi poświęcono domom kultury i bibliotekom, gdyż jak zauważono, stanowią one bardzo ważną część kultury, która wzmacnia partycypację. Placówki te, poprzez swoje lokalne/osiedlowe/dzielnicowe umiejscowienie, są najbardziej dostępnymi ośrodkami kultury dla okolicznych mieszkańców, ponieważ znajdują się najbliżej ich miejsc zamieszkania. W związku z tym postulowano, aby ich ze sobą nie łączyć mimo, iż nowa ustawa na to pozwala. W tych instytucjach powinny znajdować się środki na kontynuowanie inwestycji i dostosowywanie ich do pełnienia roli lokalnych centrów kultury. W statut tych instytucji należy wpisać możliwość współpracy z kulturą oddolną, z organizacjami pozarządowymi, których nie stać na wynajem sali – by nie musiały pobierać pieniędzy w związku z dyscypliną budżetową. Środki powinny być rozdzielane równomiernie, tzn. nie centralizować ich w obszarze dużych instytucji, ale wspierać istnienie takich osiedlowych punktów, które są najbliższym kontaktem z kulturą. Ważne jest, aby konkursy na stanowiska dyrektorskie, kierownicze były transparentne – postulat ten nie dotyczy tylko dzielnicowych domów kultury.

CZĘŚĆ PODSUMOWUJĄCA

Podczas trzeciej, podsumowującej części warsztatów rozpoczęła się dyskusja, w trakcie której wymieniano uwagi i spostrzeżenia, zarówno na temat warsztatów jak i sektora kultury.

Obecni na sali przedstawiciele urzędu miasta zapowiedzieli, że strategia rozwoju kultury będzie tworzona we współpracy z organizacjami pozarządowymi. Dokument nie będzie wymyślany z góry przez urząd, ale będą trwały rozmowy i konsultacje społeczne, które już teraz wniosły bardzo dużo i wpłynęły znacząco na kształt strategii. Wypracowane w ten sposób rozwiązania już są wdrażane, zaś program rozwoju kultury ma powstać w przyszłym roku. Odnosząc się do uwag uczestników na temat przepływu informacji, przedstawiciele Urzędu Miasta zapowiedzieli, że Urząd będzie się starał, aby docierały one nie tylko w formie podjętych decyzji, ale też projektów. W ten sposób będą mogły być konsultowane a zainteresowani będą mieli przegląd aktualnej sytuacji. Reprezentanci Urzędu Miasta obiecali również przyglądać się wypracowanym postulatom i w miarę możliwości je wdrażać.

Podczas podsumowania mówiono o tym, że warsztaty były bezpieczną przestrzenią, na której uczestnicy mogli wypowiedzieć swoje obawy i zaproponować nowe rozwiązania bez ograniczania się w pomysłach. Sam fakt, iż tyle osób wzięło udział w warsztatach, świadczy o tym, że jest jeszcze wiele do zrobienia, jest nad czym pracować, rozmawiać i spierać się. Ale wnioski z warsztatów ujawniły też, zdaniem części uczestników, pewną słabość środowiska organizacji pozarządowych – wysuwane są zarzuty i życzenia do niewidzialnego wroga, o tym, że coś nie działa lub że coś należałoby zrobić, a tymczasem trzeba zacząć szukać przyczyn niepowodzeń od samych siebie.

W odpowiedzi pojawił się głos, że generalnym wnioskiem może więc być to, iż organizacje za mało wiedzą o sobie i niedostatecznie wymieniają się informacjami. Natomiast zawsze warto artykułować swoje uwagi, żeby pokonać ograniczenia. Wydaje się zatem, że to, co podczas warsztatów zostało wypracowane, to przede wszystkim spotkanie i rozmowa. Jeden z uczestników warsztatów zauważył, że to dopiero pierwsza faza pracy – otwarcia się, rozpoczęcia rozmów – w związku z tym odczuwalny jest pewien niepokój. Jest to etap, w którym wyrzucane są pierwsze pomysły, często powierzchowne, może nawet naiwne i one w efekcie tworzą chaos. Teraz nastąpi etap porządkowania i uzupełniania luk, podczas którego wysunięte postulaty będą pogłębiane.

PROPOZYCJE DLA NOWEJ STRATEGII MIEJSKIEJ POLITYKI KULTURALNEJ ZGŁOSZONE PRZEZ WYDZIAŁ KULTURY URZĘDU MIASTA W ŁODZI

 Cele miejskiej polityki kulturalnej

• zwiększenie uczestnictwa mieszkańców miasta w kulturze
• edukacja
• tworzenie klimatu zachęcającego do oddolnej, pozainstytucjonalnej aktywności artystycznej
• Wykorzystanie posiadanych zasobów oraz ich wzmacnianie
• lepsze wykorzystanie zasobów instytucji kultury: otwarcie na społeczne otoczenie, profesjonalizacja
• zatrzymanie w Łodzi twórców oraz przyciągnięcie nowych specjalistów
• Wykorzystanie potencjału miasta
• koncentracja na dziedzictwie filmowym, awangardowym i industrialnym jako zasobie symbolicznym (tożsamość i promocja)
• umocnienie na arenie międzynarodowej flagowych instytucji kultury i podniesienie jakości oferty kulturalne

Wymiar aglomeracyjny kultury

• integracja miejskiej i wojewódzkiej polityki kulturalnej (“Łódzka aglomeracja kulturalna”)
• wspólne inicjatywy finansowania (np. Komisja Wydawnicza, Komisja Filmowa)
• uzgodnienie profilu miejskich i wojewódzkich instytucji kultury działających w Łodzi
• opracowanie wspólnych wskaźników w zakresie monitorowania kultury
• współpraca instytucji, sieć wymiany doświadczeń, wspólne projekty artystyczne i edukacyjne realizowane w region

 Partnerstwo międzysektorowe

• Instrukcja dla NGO w sprawie współpracy z instytucjami kultury
• Zachęcanie instytucji kultury do współpracy z NGO
• Procedury współpracy z podmiotami nieinstytucjonalnymi (indywidualnymi twórcami i niezależnymi animatorami kultury) proponującymi własne projekty
• Wypracowanie zasad udostępniania przestrzeni i infrastruktury instytucji kultury dla grup i stowarzyszeń nie posiadających stałej siedziby
• Wypracowanie mechanizmu społecznej partycypacji biznesu w ramach sektora kultury

Dywersyfikacja finansowania

• Jasny podział na subwencje na działalność kulturalną oraz subwencje na inwestycje (w nieruchomości, infrastrukturę) związane z funkcjonowaniem instytucji kultury
• Priorytetem muszą być wydatki na projekty artystyczne i edukacyjne, a nie na siedziby i ich modernizację
• Subwencje na działalność kulturalną i projekty artystyczne nie mogą być uszczuplane z powodu zwiększenia nakładów na inwestycje infrastrukturalne, potrzebne są także gwarancje ich stopniowego wzrostu

Konkursy

• Mikrogranty w trybie ciągłym
• Konkursy nie tylko na wydarzenia jednorazowe (klasyfikowane czasem jako festiwale), ale także na projekty długoterminowe
• Program finansowania projektów twórców indywidualnych (1-2 tys. zł)
• Zwiększenie poziomu finansowania w trybie konkursowym
• Nowe Programy, m.in.: „Edukacja kulturalna”
• Konkursy dla instytucji kultury
• Granty na projekty międzynarodowe
• Promesy finansowe (MKiDN, UE)

Instytucje kultury

• Analiza korzyści płynących z funkcjonowania danej instytucji
• Konieczność tworzenia własnych strategii przez instytucje kultury (wizja, misja, cele)
• zarządzanie projektowe (budżety zadaniowe)
• monitoring, ewaluacja jakościowa i ilościowa dostosowanych do profilu działania instytucji
• szkolenia dla menadżerów i kadr instytucji kultury
• współpraca z innymi instytucjami miejskimi, instytucjami marszałkowskimi, NGO’s, indywidualnymi twórcami i animatorami kultury
• współpraca ponadregionalna (wspólne projekty, koprodukcje)
• parytet edukacyjny – wyodrębniony w ramach miejskich dotacji dla instytucji (nakłady na rozwój kompetencji odbiorców)

Wspieranie twórców

• Stypendia (twórcy, animatorzy kultury, badacze kultury, krytycy artystyczni)
• Granty na mobilność dla łódzkich twórców, kuratorów i menadżerów kultury
• Rezydencje artystyczne
• Nagrody Miasta i programy służące odkrywaniu i promowaniu młodych twórców

Rewitalizacja i kultura

• Koordynacja programów rewitalizacyjnych (społecznych i urbanistycznych) z polityką kulturalną miasta
• Włączenie miejskich instytucji kultury w projekty rewitalizacyjne
• Stworzenie koncepcji przyszłej Dzielnicy Sztuki
• Propozycja stworzenia bazy lokali miejskich udostępnianych na preferencyjnych warunkach twórcom i sektorowi przemysłów kreatywnych (pracownie artystyczne, galerie, klubokawiarnie, butiki)
• Wspieranie przez władze miasta projektów artystycznych realizowanych w przestrzeni publicznej – w tym działań adresowanych do wspólnot sąsiedzkich zamieszkałych w przestrzeniach zdegradowanych

Sprawny Urząd

• Powołanie Rady Programowej odpowiedzialnej za stronę merytoryczną polityki kulturalnej miasta
• Komisja Dialogu Społecznego przy Wydziale Kultury
• Współpraca Wydziału Kultury, Wydziału Edukacji i Biura Promocji
• Brak potrzeby tworzenia Biura Festiwalowego

Warszawa się zmienia. Raz po raz z tkanki miasta znikają bary mleczne, a otwiera się coraz więcej sieciowych kawiarni i oddziałów banków. Architektura składająca się na miejski pejzaż – dworce, mosty, kamienice – ginie pod warstwami reklam. Zagrożone likwidacją są ikoniczne przestrzenie stolicy, jak chociażby, jeszcze miesiąc temu, osiedle domków fińskich przy Parku Ujazdowskim. Jednocześnie pełno jest ciekawych działań społecznych, a życie kulturalne kwitnie.

Dynamiczne przekształcenia przestrzeni miasta świadczą o licznych konfliktach interesów, ale również idei i wartości. Coraz trudniej mówić dziś o tożsamości Warszawy i warszawiaków. To raczej zlepek różnych tożsamości, kolaż dźwięków, obrazów i głosów. Na ulicach mijają się starzy i nowi warszawiacy, lokalni patrioci i kosmopolici w supermarkecie kultury, studenci, białe kołnierzyki, urzędnicy, działacze społeczni, biznesmeni i emeryci. A każdy z nich ma inną wizję stolicy, innych rzeczy w niej szuka, inne problemy napotyka w codziennym życiu.

Chcemy porozmawiać o konfliktach o przestrzeń, o zderzeniach różnych tożsamości, o miksowaniu się stylów bycia. Wychodząc od tematów palących i aktualnych przyjrzymy się, jakie znaczenie dla dzisiejszego obrazu miasta jego przeszłość. Zapytamy, w jakim stopniu pamięć o niej dotyczy historii, a w jakim wyobrażeń o niej, i czy odkrywane na nowo tradycje nie są aby tradycjami wynalezionymi.

Punktem wyjścia dyskusji będzie książka Mówi Warszawa pod redakcją Marka Kochana, zbierająca opowieści o Warszawie autorstwa dwudziestu jeden pisarzy i pisarek, różniących się wiekiem, poetyką i poglądami. Autorzy i autorki, każde z nich na swój sposób, podejmują kwestie konfliktów społecznych, tożsamości, pamięci, historii. Ich zebrane narracje stają się lustrem, w którym przegląda się dzisiejsza Warszawa.

W debacie wezmą udział:

Paweł Dunin-Wąsowicz – krytyk, publicysta, redaktor naczelny miesięcznika „Lampa”, autor m.in. Warszawy fantastycznej;

Joanna Frużyńska – dr w Instytucie Polonistyki Stosowanej UW;

Marek Kochan – dr w Instytucie Dziennikarstwa UW, pisarz, pomysłodawca i redaktor książki Mówi Warszawa;

Kaja Malanowska – dr biologii, pisarka, felietonistka „Krytyki Politycznej”;

Bohdan Sławiński – pisarz, poeta, członek zespołu redakcyjnego „Res Publiki Nowej”;

Bogna Świątkowska – dziennikarka, animatorka kultury, prezeska Fundacji Nowej Kultury Bęc Zmiana.

Spotkanie poprowadzi Xawery Stańczyk. Patronem wydarzenia, które będzie miało miejsce 13 lutego o godzinie 18.00 na Chłodnej 25 jest kwartalnik „Res Publica Nowa”

Tutaj można przeczytać projekt ustawy, a w tym miejscu jest dostępne uzasadnienie.

List otwarty

do Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego

O PANEL OBYWATELSKI

W SPRAWIE DEMOKRACJI LOKALNEJ

 Szanowny Panie Prezydencie,

 Z życzliwością przyjęliśmy Pana pierwszą inicjatywę ustawodawczą, której głównym celem miało być wzmocnienie udziału mieszkańców w samorządzie. Zgadzamy się, że do budowania społeczeństwa obywatelskiego przydatny będzie impuls na poziomie ustawy i w zakresie tworzenia mechanizmów dla demokracji partycypacyjnej może Pan liczyć na nasze wsparcie.

Nasz całkowity sprzeciw budzi jednak to, że ustawa, której założeniem miało być zapewnienie mieszkańcom możliwości wpływania na decyzje dotyczące ich miejscowości, jest de facto ustawą o wzmocnieniu kompetencji wójtów, burmistrzów i prezydentów miast, a zaproponowane mieszkańcom narzędzia są mało praktyczne (1).

Zgodnie z zaproponowanymi w ustawie zapisami, prezydent miasta (wójt lub burmistrz) będzie mógł pełnić jednocześnie funkcję senatora i będzie mu wówczas przysługiwał immunitet (2). Prezydent miasta miałby być już nie tylko organem wykonawczym, który wprowadza w życie decyzje rady miasta, lecz również organem zarządzającym (3). Oznacza to w praktyce, że od tej pory wiele decyzji mógłby podejmować jednoosobowo, bez zgody lub nawet konsultacji z radą miasta, której rola miałaby zostać ograniczona (4). Ponadto, prezydent miasta miałby nie być już zagrożony tym, że gdy rada miasta nie udzieli mu absolutorium w sprawie wykonania budżetu, to automatycznie zostanie przeprowadzone referendum w sprawie odwołania go ze stanowiska (5).

Co więcej, gdyby mieszkańcy chcieli sami odwołać prezydenta miasta w referendum, to do tego, by wynik referendum mógł zostać uznany za ważny, wymagane miałoby być, aby wzięło w nim udział nie mniej osób, niż wzięło udział w wyborach, zamiast nie mniej niż 3/5 liczby biorących udział w wyborze, jak ma to miejsce obecnie (dotyczy to również odwoływania rady miasta) (6). Może to w praktyce oznaczać, że prezydent miasta stałby się nieodwoływalny, bo osiągniecie w referendum lokalnym tak samo wysokiej frekwencji, jak w wyborach, może być niemożliwe.

Cóż więc z tego, że prezydent miasta będzie wybierany w demokratycznych wyborach, skoro ma zostać ograniczona nad nim społeczna kontrola? Demokracja nie polega na jednowładztwie prezydentów miast, lecz na tym, że decyzje w sprawach dotyczących wspólnoty samorządowej podejmują mieszkańcy, w sposób bezpośredni lub poprzez swoich przedstawicieli. Dla jej usprawnienia istotne będzie więc zarówno usprawnienie sposobu przeprowadzania referendum lokalnego i zapisanie na poziomie ustawy możliwości wprowadzania budżetu partycypacyjnego, dzięki czemu mieszkańcy będą mieli wpływ na wydatki z budżetu miasta, jak również wzmocnienie pozycji rady gminy, która jest organem kolegialnym, a nie jednoosobowym.

Proponujemy zatem, aby różne propozycje na usprawnienie funkcjonowania demokracji lokalnej zostały przedstawione panelowi obywatelskiemu, którego rolą będzie zaopiniowanie, które z nich są korzystne z perspektywy obywateli. Panel taki mogłaby stanowić grupa ok. 150 losowo wybranych osób z całego kraju (z uwzględnieniem struktury demograficznej), której przedstawione zostałyby różne modele funkcjonowania organów gminy. Byłby to pierwszy panel obywatelski w Polsce i wydaje się nam, że w przypadku ustawy, której celem jest wzmocnienie udziału mieszkańców w samorządzie, dobrym pomysłem będzie wysłuchanie opinii osób, dla których jest ona przygotowywana.

Z wyrazami szacunku,

dr Marcin Gerwin, Sopocka Inicjatywa Rozwojowa

dr Maja Grabkowska, Sopocka Inicjatywa Rozwojowa

Małgorzata Tarasiewicz, Stowarzyszenie Współpracy Kobiet, NEWW-Polska

dr Krzysztof Nawratek, urbanista/wykładowca akademicki

Joanna Erbel, Instytut Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego

Marta Madejska, Stowarzyszenie Topografie

Monika Popow, tłumaczka, pedagog

Anna Jagusiak, Stowarzyszenie Współpracy Kobiet, NEWW-Polska

Piotr Kowzan, doktorant, Uniwersytet Gdański

Małgorzata Zielińska, doktorantka, Uniwersytet Gdański

Marta Żakowska, antropolożka, Instytut Badań Przestrzeni Publicznej w Warszawie

Katarzyna Szczepańska, Inicjatywa Wrzeszcz.info.pl

prof. Ewa Graczyk, Kobiety dla Pomorza

Agnieszka Ziółkowska, Stowarzyszenie My-Poznaniacy

Inga Hajdarowicz, Sekcja Socjologii Krytycznej KNSSUJ

dr Beata Kowalska, socjolożka

Ewa Lieder, Komitet Inicjatyw Lokalnych Wrzeszcz

Magdalena Prusinowska, Stowarzyszenie “Na Styku”

Weronika Alama, Inicjatywa Łodzianie Decydują

Rafał Górski, Instytut Spraw Obywatelskich (INSPRO)

Lidia Makowska, Stowarzyszenie Kultura Miejska/Inicjatywa Wrzeszcz.info.pl

Michał Rybicki, Towarzystwo Przyjaciół Sopotu

dr inż. Dorota Starościak, Towarzystwo Przyjaciół Sopotu

Ewa Podlesińska, Polski Klub Ekologiczny, Okręg Wschodnio-Pomorski

Artur Celiński, Res Publica Nowa, DNA Miasta

Co i kto tworzy miasto? Jaki wpływ mają historia, położenie geograficzne i czynniki polityczne na tożsamość Wrocławia? Czy kultura miejska zmienia Wrocław i inne miasta? W trakcie spotkania dowiemy się dlaczego wrocławianie są przekonani, że żyją w najbardziej tolerancyjnym i otwartym mieście w Polsce. Podejmiemy również kwestię roli jaką odgrywają lokalne organizacje pozarządowe w kreowaniu miasta.

Debata „Jak nowi mieszczanie zmieniają miasto?”, to kolejne spotkanie w cyklu „Nowi mieszczanie w nowej Polsce”.

W spotkaniu udział wezmą:

Bogdan Zdrojewski, minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Przemysław Filar, Towarzystwo Upiększania Miasta Wrocławia
dr Paweł Kubicki, socjolog , Uniwersytet Jagielloński, autor raportu ”Nowe mieszczaństwo w nowej Polsce”.

Prowadzenie: Jarosław Makowski – dyrektor Instytutu Obywatelskiego.

Prezydent Rafał Bruski kontynuuje rewolucję w kulturze zapoczątkowaną przez Bydgoski Kongres Kultury z września 2011. Postanowił zlikwidować Wydział Kultury i Współpracy z Zagranicą, zaś prawa decyzyjne w sferze kultury miejskiej oddać bydgoskiej, Obywatelskiej Radzie Kultury. Tego jeszcze w Polsce nie było.

Biuro Kultury Bydgoskiej zajmie się zadaniami kulturalnymi, które realizuje miasto – informuje rzecznik prasowy prezydenta Piotr Kurek. I dodaje: – Istotną nowością w stosunku do wcześniej działającego Wydziału Kultury i Współpracy z Zagranicą jest zapis dotyczący współpracy BKB z Obywatelską Radą ds. Kultury na rzecz realizacji postanowień Bydgoskiego Paktu dla Kultury. Jest to efekt podpisania przez prezydenta Rafała Bruskiego Paktu dla Kultury.

Na czele BKB stanie Magdalena Zdończyk, która dotychczas była kierownikiem Referatu Kultury i Nauki i zajmowała się głównie współpracą z miejskimi jednostkami kultury, a także z kulturalnymi instytucjami wojewódzkimi, działającymi na terenie naszego miasta oraz współpracą ze stowarzyszeniami twórczymi.
Prezydent Bydgoszczy Rafał Bruski tak rekomenduje zmiany >>>
– To krok w stronę większej współpracy ze stroną społeczną – sygnatariuszami Paktu dla Kultury. Chcemy większego otwarcia z naszej strony, ale także skupienia procesów decyzyjnych w jednym biurze. Praca urzędników odpowiedzialnych za kulturę, współpraca w ramach paktu, samo funkcjonowanie jednostek kultury – te czynniki decydują o ofercie kulturalnej miasta. Każdy głos się liczy. Dlatego w miejskim serwisie internetowym znajdzie się miejsce, w którym publikować będziemy opinie i stanowiska osób i instytucji, twórców i konsumentów – wszystkich, którym kultura leży na sercu.

To nie wszystko w ramach bydgoskiej rewolucji w kulturze. Dzisiaj w ramach Laboratorium Żywej Kultury, nowej inicjatywy Miejskiego Centrum Kultury (d. MOK) odbyła się prezentacja projektu nowego regulaminu przyznawania dotacji miejskich dla organizacji pozarządowych działających w sferze kultury. Projekt przygotowali członkowie Obywatelskiej Rady Kultury we współpracy z urzędnikami UM w Bydgoszczy. To pierwszy taki przypadek w Polsce.

Styczeń będzie miesiącem kolejnych, mocnych zmian.

Do 15 stycznia br. prezydent Rafał Bruski powoła oficjalnie, zgodnie z zapisami Bydgoskiego Paktu dla Kultury, Zespół ds. Masterplanu, czyli grupę ekspertów, którzy napiszą nową strategię bydgoskiej kultury. Zaplanowano też kolejne debaty, np. w sprawie budowania jednolitej kultury regionalnej w rozbitym historycznie i kulturowo regionie kujawsko-pomorskim.

Warto przypomnieć, że budżet kultury w Bydgoszczy na rok 2012 został zwiększony o niebagatelną kwotę 2.223.796 zł w stosunku do 2011 roku.

Szukasz rewolucji? „Do Bydgoszczy będziesz jeździł”!

Tekst pochodzi ze strony www.kulturawbudowie.pl

Informacje o spotkaniu i dyskutowanych dokumentach można znaleźć tutaj.

Zdjęcia z dyskusji dostępne na Facebooku.

Zdjęcie pochodzi z albumu opublikowanego przez Miejski Punkt Kultury Prexer-UŁ

Na początku grudnia 2011 roku został przedstawiony Projekt Strategii Rozwoju Łodzi 2020+, dzięki której Łódź ma stać się najszybciej rozwijającą się metropolią środkowej Europy. Konsultacje dotyczące projektu w Łódzkim magistracie  rozpoczynają się 5 stycznia, jednak już dzień wcześniej członkowie z łódzkich organizacji pozarządowych, wraz z aktywnymi mieszkańcami Łodzi podjęli dyskusję zatytułowaną „Strzelaj albo emigruj” nawiązującą bezpośrednio do do tego strategicznego dokumentu.

Już sam tytuł dyskusji, która miała miejsce w miejskim punkcie kultury Prexer wywołała spore kontrowersje. Metafora strzelania, czyli czynnego działania i zaangażowania w sprawy lokalne została skonfrontowana z wizją emigracji, czyli opuszczenia miasta lub pozostawienia go „samemu sobie”. Tytułowe „strzelanie” miało na celu – jak wyjaśniali organizatorzy – krytyczną, ale i konstruktywną, bo wielopoziomową analizę wspomnianej wyżej strategii.

Oprócz aktywnych mieszkańców i działaczy z organizacji pozarządowych w dyskusji udział wzięli zaproszeni goście, między innymi Wojciech Kłosowski specjalista zajmujący się zagadnieniami rozwoju regionalnego oraz Jakub Kronenberg przybliżający uczestnikom istotę zróżnicowanego rozwoju w kontekście Łodzi. Moderatorem dyskusji była Hanna Gill-Piątek z łódzkiej Krytyki Politycznej.

Spotkanie rozpoczęło się od wstępnej analizy dokumentu strategicznego. Zwrócono uwagę przede wszystkim na mankamenty projektu – zarówno ze względów formalnych, jak i semantycznych. Szczególną uwagę poświęcono procesowi tworzenia strategii, w którym do tej pory nie miały miejsce żadne, szerokie działania oparte na partycypacji mieszkańców. Warto przy tym zauważyć, że opracowany i udostępniony przez urząd miasta formularz konsultacji społecznych daje ograniczone możliwości wypowiedzi zainteresowanym mieszkańcom Łodzi. Odnaleziono również błędy metodyczne w tworzeniu dokumentu – m.in. wielokrotne powoływanie się na elementy niebędące merytoryczną wartością w strategiach publicznych. Dyskutanci dostrzegli także rozbieżności w poszczególnych celach zawartych w projekcie odnoszących się do znaczenia kapitału społecznego czy pomijania filaru środowiskowego w analizowanym dokumencie. Podjęto temat metropolitarności Łodzi, w kontekście infrastruktury lokalnej, zwracając tym samym uwagę na pojęcie przemysłu kreatywnego czy koncepcję zróżnicowanego rozwoju. Odważnie podejmowano tematy w różnych kontekstach społecznych odnoszących się zarówno do polityki mieszkaniowej, jak i dostępu do infrastruktury sportowo – rekreacyjnej czy aspektów związanych ze środowiskiem miejskim. Efektem analizy dokumentu strategicznego było zaprezentowanie „pęknięć” w omawianej strategii oraz zwrócenie uwagi na niemożność korporacyjnego podejścia do omawianego projektu.

Część dyskusyjna pozwoliła zastanowić się nad praktycznym znaczeniem strategii. Uczestnicy dyskusji mieli zastrzeżenia, co do sposobu, w jaki strategia rozwoju powstała i to, w jaki sposób została skonsultowana z mieszkańcami miasta. Doszukano się wiele nieścisłości w konstrukcji strategii. Nie ze wszystkimi celami i zadaniami strategii się zgadzano, nie wszystkie cele i zadania zdaniem dyskutantów zostały w strategii umieszczone. Ponadto wspólnie zastanawiano się między innymi nad rolą łódzkiej nauki na tle budowy strategii – nad Łodzią uczącą się, kreatywną, opartą na wiedzy.

Pomimo że Projekt Strategii Rozwoju Łodzi 2020+ ma charakter intencyjny, dyskutanci nie umniejszali jego znaczenia. Mówiono o sile społecznego nacisku, który może wpłynąć na tak potrzebne zmiany w strategii oraz znaczeniu partycypacji mieszkańców Łodzi w analizowany projekt.

Nie brakowało też trudnych pytań o to, jak poprawiać błędy w strategii? Czy proponowane zmian dadzą zamierzone skutki i czy w konsekwencji strategia przyniesie coś dobrego czy też będzie kolejnym dokumentem, z którego nic nie wyniknie? Próbowano wspólnie odpowiedzieć sobie na pytania dotyczące realnych możliwości przebudowy strategii oraz zasad ich wprowadzania. Dyskusji towarzyszyło wiele emocji, co potwierdza tylko fakt istotności tego tematu.

Pomimo krytyki odnoszącej się do Projektu Strategii Rozwoju Łodzi 2020+, w tym głównie do pęknięć merytorycznych w strategii, nietrafności celów, nielogiczność konstrukcji i oparcia jej na tym, co jest „poza zasięgiem miasta” a nie na tym, „co jest w gestii miasta” zwrócono uwagę, że strategia słusznie definiuje wyzwania stojące przed Łodzią. To właśnie na podstawie tych wyzwań, zdaniem uczestników dyskusji, należy budować nowe i lepsze cele projektu, nie zapominając przy tym o zintegrowaniu analizowanej strategii z innymi projektami sporządzonymi dla miasta Łodzi.

Szczególnie istotną konkluzja może być fakt, że zwrócono uwagę na potrzebę dalszych i częstszych konsultacji społecznych w formie warsztatów, które pomogą rozwijać i wspierać inicjatywy społeczne podejmowane na rzecz Łodzi.